Als troela van 154 cm ken ik onderhand alle grappen wel. ‘Kan je dat even voor mij pakken? Oh, nee, laat maar…’, ‘Oh, sorry. Ik zag je even niet staan.’, ‘Mag ik je gebruiken als armleuning?’, enz. enz. Een klein (haha) aantal details dat ik nog wil geven: Ik ben achttien jaar, zit op veldhockey, ben een ninja en studeer psychologie. Nee, ik kan niet je gedachten lezen. Disneyfilms en eten zijn mijn grote liefdes en ik ben geadopteerd toen ik één jaar oud was. Ik kwam toen uit China naar Nederland en woon nu al zeventien jaar vrij en blij in Nederland! Lekker dan, brengen mijn ouders mij naar het land met de leukste (lees; LANGSTE) mensen.

Al met al ben ik ermee opgegroeid dus ben ik het wel gewend. Toch viel het mij wel een beetje zwaar toen ik vorige week weer moet oppassen op mijn twee oppaskindjes van tien en acht jaar. Twee hele lieve meisjes, maar de oudste is onderhand al bijna even groot als ik! Zij had haar schoenen op een rij gezet omdat ze die moest uitzoeken van haar moeder. Dat was het moment dat het mij opviel. Haar schoenen waren zowaar even groot als mijn schoenen! HELP! Ik heb maat 35 en zij groeide al uit maat 34. Als het dan nog niet erger kon vroeg het jongste meisje ook nog aan mij: ‘Achttien?! Ben jij klein voor jouw leeftijd?! Ik dacht dat jij veertien was!’. ZUCHT.

Een ander heel ongemakkelijk moment was toen ik buiten aan het lopen was (geen idee wat ik deed), toen er opeens een groepje jongens van een jaar of elf/ twaalf langskwamen en naar mij begonnen te fluiten. EEHH, HALLO?! Zie ik er uit als twaalf?!

Het ergste is nog als mensen je willen optillen; ‘want je bent zo schattig’. GRRR. Ik zou maar weg gaan voordat ik je met mijn kleine armpjes, of korte beentjes heen en weer ga slaan en ik ineens niet zo schattig meer ben.

PANIEK. Waar is iedereen? Je loopt rond in de winkel en ineens is je vriend/ vriendin een ander pad in gelopen en ben je hen kwijt. Nu moet je ze dan maar zoeken, maar hoe?! Jij kan niet over de schappen heen kijken en zij kunnen jou dan niet zien.

Maar kennen jullie dit voorbeeld dan? Je staat in de winkel en je wilt heel graag dat ene potje pakken, maar drie keer raden wie er niet bij komt. Juist. En dan? Springen? Klimmen. Ik ben maar gestopt met het laatste nadat ik een keer een hele rij met pasta omver gooide omdat ik per se ZELF de pastasaus van de hoogste plank wilde halen. OEPS.

Ach, we kunnen ook heel blij zijn met onze kleine lichaampjes. Dus hierbij nog een aantal voor- en nadelen van een KLEINTJE zijn.

Voordelen:

  1. Je bent schattig, wat je ook doet.
  2. Je kan door mensen heen springen zonder dat je ze omver hoeft te duwen!
  3. Je blijft er jong uit zien!
  4. HAKKEN! Yes! Die kan je aan, zonder langer te zijn dan je vriend.
  5. Kinderkleren en kinderschoenen zijn een stuk goedkoper!
  6. Beenruimte genoeg!
  7. Nooit bukken voor dingen die ‘laag’ hangen.


Nadelen:

  1. KRUKJE, OPSTAPJE? Altijd blijven ze nodig.
  2. Als mensen je kwijtraken, zijn ze je ook ECHT kwijt.
  3. OPTILLEN.
  4. Kinderen van twaalf zijn even groot.
  5. KLIMMEN. Op alles, omdat je NERGENS bij kan.

 

Yuan de Adelhart Toorop
154 centimeter