Hebben jullie dat ook? Dat mensen je graag optillen. Waar dan ook. Ik wel. Of ik nu aan het werk ben of zelf een borrel aan het doen ben. Wat is dat toch dat kleine meiden opgetild worden? De enige keer dat ik opgetild wil worden is wanneer dat door, niet te overdreven, maar gespierde armen gebeurt met wilde plannen.

Wil je mij optillen, alsjeblieft?
Echt alsjeblieft? Dat heb ik zo graag. Ongemakkelijke houdingen zijn namelijk mijn favoriet. Voel mijn sarcasme.

Panty onder de oksels
Wanneer ik weer een optil-sessie onderga, sla ik vaak een klein gilletje. Alsof er nog niet genoeg hoofden opdraaien naar dit tafereel. Ik word een paar keer heen er weer geschud alsof er miraculeus een paar cadeautjes uit mijn zakken moeten vallen. Vervolgens word ik abrupt weer neergezet. Gegeneerd probeer ik niet al te opvallend mijn kleding weer op de juiste plek te krijgen. Soms ben ik helemaal gefatsoeneerd in rokje, panty en blouse. Nadat ik weer de lucht in ben gezwierd zit mijn panty vaak onder mijn oksels, om van mijn rok maar niet te spreken. Als ik geluk heb in een ander outfit, dan is het alleen mijn ondergoed.

Met je kont omhoog
Al met al, gaat het vaak om de vriendschappelijke ‘ik-wil-je-optillen’-knuffel. Wat aandoenlijk is. Ik kan ook moeilijk boos worden als dit het geval is. Die mensen zijn gewoon heel erg blij om me te zien, denk ik dan. Ik zou ook blij zijn om mij te zien.

Maar zo nu en dan komt ook de ‘brandweer-houding’ voorbij. Komt dat je bekend voor? De ‘brandweer-houding’ is wanneer iemand je over de schouder gooit. Met je kont omhoog. Om je vervolgens ergens mee naartoe te sleuren waar jij niet heen wilt. Over genant gesproken. Met je kont omhoog. Ook zonder waarschuwing en zonder mogelijkheid hier onderuit te komen. Hulpeloos voel ik me dan. De ‘brandweer’-houding komt voor als ik me misdraag of als ik ergens heen moet, maar niet wil. Een gevalletje ‘Je-mag-niet-naar-huis,-we-gaan-naar-de-volgende-kroeg’. Hé luister, als je mij met mijn kont omhoog mee sleurt, heb ik weinig andere keus, is het niet?

Kom in mijn armen
En dan hebben we nog de ‘ik-draag-je-over-de-drempel’. Zo eentje die we als vrouw allemaal wel willen uiteindelijk. Net zoals in de film, als bruid. Of soms niet gewenst maar genoodzaakt, als we slapen of dronken zijn. Of beiden. Deze heb ik het liefst. Op het gespierde armen, wilde plannen verhaal na dan. Deze is met de beste intentie. Lief zelfs.

Maar soms wel ongemakkelijk. Omdat iemand je zo stevig vast moet houden, verschuift je kleding wel eens. De ‘ik-draag-je-over-de-drempel’ staat vaak in directe verbinding met het laten zien van je bilspleet. En laten we het hier allemaal over eens zijn alsjeblieft. Dit is één van de meest onvrouwelijke dingen die er bestaat.

Danielle van den Berg
154 centimeter